Lucien Goethals bracht zijn jeugd door in Argentinië waar al op jonge leeftijd zijn voorliefde voor het spelen met klanken tot uiting komt. Na WOII komt hij terug naar België, waar hij zich geleidelijk aan afkeert van het academisme van het Gentse conservatorium en zich compromisloos richt naar muzikale innovatie en avant-garde. Zo komt hij terecht bij de componist Norbert Rousseau die hem inwijdt in het gebruik van dodekafonische technieken en de mogelijkheden van het serialisme.

Als componist en BRT-producer is hij van bij de oprichting in 1963 aan het IPEM verbonden. Hier gaat hij zich verder verdiepen in de studie van elektronische muziek en vernieuwende muzikale technieken, domeinen die hij ook vandaag nog op de voet volgt. Lucien Goethals ontwikkelde zo een eigen muzikale taal waarin elektronica en akoestische instrumenten op gelijke voet staan en in dialoog treden met elkaar en met visuele elementen. Zijn compositietechniek wordt gekenmerkt door een sterk lineair denken, waarin verschillende lagen gecombineerd worden binnen een vrije toepassing van seriële technieken.

Naast zijn inzet voor het IPEM was hij ook jarenlang leraar muziekanalyse aan het Gentse conservatorium. Hij werd bekroond met verschillende prijzen, recent nog met de ANV-Visser Neerlandiaprijs (1999).

De nieuwsgierigheid van de creatieve mens.

Op 12 december 2006 overleed de Gentse componist-musicus Lucien Goethals op 75-jarige leeftijd.
Als boegbeeld van de moderne muziek in ons land behoort hij tot de weinige Vlaamse componisten van zijn generatie met internationale erkenning.
Zijn muziek is compromisloos en het muzikale oeuvre dat hij achterlaat is van een ontegensprekelijke kwaliteit.
Lucien Goethals, die heel wat mensen de liefde voor de muziek leerde ontdekken, wordt door zijn talrijke leerlingen en vrienden gewaardeerd om zijn hardnekkige inzet voor muzikale vernieuwing, zijn filosofische overtuiging en zijn innemende persoonlijkheid.

LUCIEN GOETHALS
hulde aan een meester

Deze bescheiden publicatie, geïllustreerd met impressies van zijn werkkamer zoals die was toen hij heenging, is een eerbetoon aan een groot meester.
Het is uitgegeven naar aanleiding van een huldeconcert georganiseerd door de sLG vzw, dag op dag één jaar na zijn overlijden.

uitgegeven door s Lucien Goethals vzw

SLG vzw
Gent, 2007
vormgeving en fotografie Benn Deceuninck
tekst Micheline Lesaffre

herinneringen aan een meester

stuur graag uw bijdrage naar:

Benn.Deceuninck@UGent.be

EEN AANTAL LOSSE HERINNERINGEN
VAN HERMAN AAN LUCIEN

Eind 1962 zal het geweest zijn, bij de officiële inhuldiging van het Instituut voor Psychoacustica en Elektronische Muziek : een 'Elektronische Studie' van ene Lucien Goethals’;  sanderenjaars (1963) op het Festival van Vlaanderen een werk voor verschillende instrumentengroepen en elektronische 'tape' van diezelfde Goethals : een 'gemengd werk',en wel een van de allereerste, historisch! 'En dit bij ons!' dacht ik, en 'deze meneer' (die ik toen nog niet had ontmoet) 'is een onvervalst componist, die weet hoe je muziek samenstelt!' En dat is zo gebleven, tot de allerlaatste van de vele snikken die het latere oeuvre van L.G. vormen.

Midden jaren '60 beraamden wij samen een muziektheaterstuk rond de figuur van Don Quijote - het zou het verhaal worden van Quijotes derde uittocht -,voor recitant, zangers, spreekkoren en drie groepen slagwerkers. Het zou dus een kostbare onderneming worden, en de verhoopte opdracht bleef uit.
Gelukkig heeft Lucien het plan nooit geheel opgegeven,en nagenoeg veertig jaar later vindt hij in Stefaan van den Bremt een bekwaam tekstsamensteller en realiseert alsnog, als een van zijn laatste werken, "Cuadro Cervantino" : een comprimé, een staal van wat zijn monument ter ere van Cervantes mits een behoorlijke opdracht was geworden.

1972. Michael Gielen dirigeert de creatie van het Concerto voor Orkest. Het achterlijke publiek in de Grote Zaal van het 'Paleis voor Schone Kunsten' is rumoerig. Gielen tikt af, keert zich naar het publiek,en verzoekt het de zelfdiscipline op te brengen om te wachten met manifesteren tot het einde van de uitvoering.
1976. Wat de creatie van de "Quatre Pièces pour Orchestre" door het Orchestre Philharmonique de Liège onder Pierre Bartholomée had moeten worden, werd een fiasco : slechts 2 van de 4 stukken konden worden gecreëerd, in een erg slordige uitvoering bovendien.

Met wat voor genoegen heb ik de (voor mij geconcipieerde) cellopartijen uit Luciens werk van de jaren '65-'69 gespeeld : de bijna woeste kracht van "Cellotape" naast de subtiliteit van "Lecina Je Land".

Doorgaans was Lucien karig met woorden. "Ensimismamientos" : 'in-zichzelf-gekeerdheden'.
Maar als hij over zijn geliefde Spaanstalige auteurs op dreef raakte, was hij niet te stuiten. Zijn bevlogen voorlezing, in zijn huiskamer, van Lorca's "Llanto por Ignacio Sanchez Mejias" is een van de poëtische belevenissen van mijn leven gebleven.

Herman Sabbe, januari 2008